جوان زیبایی که هر روز می رفت تا زیبایی خود را در یک دریاچه تماشا کند. چنان شیفته ی خود می شد که روزی به درون دریاچه افتاد و غرق شد.در مکانی که از آنجا افتاده بود, گلی رویید که "نرگس" نامیدندش.

اما نویسنده داستان را اینگونه به پایان نمیبرد.

می گفت هنگامی که نرگس مرد, اوریادها(الهه های جنگل) به کنار دریاچه آمدند, که از یک دریاچه آب شیرین, به کوزه ای سرشار از اشک های شور استحاله یافته بود.

اوریادها پرسیدند:چرا می گریی؟

دریاچه گفت:برای نرگس می گریم.

اوریادها گفتند:"آه, شگفت آور نیست که برای نرگس می گریی..." و ادامه دادند:"هرچه بود, با آنکه همه ی ما همواره در جنگل در پی او می شتافتیم, تنها تو فرصت داشتی از نزدیک زیبایی او را ببینی"

دریاچه پرسید:مگر نرگس زیبا بود؟

اوریادها شگفت زده باسخ دادند:کی می تواند بهتر از تو این حقیقت را بداند؟ هرچه بود هر روز در کنار تو می نشست...

دریاچه لختی ساکت ماند. سرانجام گفت:

"من برای نرگس می گریم, اما هرگز زیبایی او را نیافته بودم.

برای نرگس می گریم, چون هربار از فراز کناره ام به رویم خم می شد, می توانستم در اعماق دیدگانش بازتاب زیبایی خودم را ببینم..."

کیمیاگر گفت:"چه داستان زیبایی."